Opinion nga Driton Zenku
Rasti i fundit që përfshin një të mitur nga rrethina e Tetova nuk është thjesht një kronikë policore. Është një pasqyrë e qartë e mënyrës se si trajtohen familjet, të rinjtë dhe e drejta për t’u dëgjuar në një shoqëri që pretendon të jetë demokratike.
Kur një 15-vjeçar merret në pyetje nën dyshime të rënda, ndërsa familja e tij pretendon se gjithçka lidhet me një “shaka” të papjekur në rrjete sociale, pyetja themelore nuk është vetëm çfarë ka ndodhur – por si po trajtohet. Dhe më e rëndësishmja: pse zëri i familjes duket sikur nuk ka peshë?
Në një shtet të së drejtës, parimi i prezumimit të pafajësisë nuk është luks – është themel. Kur institucionet komunikojnë publikisht në mënyrë që krijojnë perceptim faji para një vendimi gjyqësor, atëherë kemi një problem serioz. Jo vetëm juridik, por edhe moral.
Rasti bëhet edhe më i ndjeshëm kur bëhet fjalë për një të mitur. Konventa për të Drejtat e Fëmijës është e qartë: interesi më i mirë i fëmijës duhet të jetë mbi çdo gjë tjetër. Ekspozimi publik, stigmatizimi dhe traumatizimi i mundshëm nuk janë pasoja anësore – janë dështime të sistemit.
Por ajo që shqetëson më shumë është heshtja selektive. Kur familja flet, kur një juriste me përvojë ngre shqetësime për proporcionalitetin e ndërhyrjes policore, përse ky zë nuk trajtohet me të njëjtën seriozitet si deklaratat zyrtare?
A është kjo mungesë besimi ndaj qytetarit? Apo kemi hyrë në një fazë ku narrativa ndërtohet vetëm nga institucionet, ndërsa qytetari mbetet figurant në historinë e vet?
Pretendimet për prapavijë politike, edhe pse të paprovuara, nuk duhen injoruar me arrogancë. Në një ambient të polarizuar politik, ku partitë si Bashkimi Demokratik për Integrim janë pjesë e realitetit të përditshëm, çdo perceptim i padrejtësisë mund të marrë dimensione më të gjera shoqërore. Dhe kjo është e rrezikshme.
Askush nuk thotë se institucionet nuk duhet të reagojnë ndaj çdo dyshimi për kërcënime serioze. Përkundrazi – duhet të reagojnë. Por reagimi duhet të jetë proporcional, profesional dhe i balancuar. Ndryshe, drejtësia shndërrohet në spektakël, ndërsa frika në mjet komunikimi.
Në fund, kjo nuk është vetëm çështje e një familjeje. Është çështje e çdo familjeje në Maqedonia e Veriut që mund të gjendet nesër në të njëjtën situatë.
Sepse sot pyetja është për Tetovën.
Nesër mund të jetë për të gjithë ne.
Nëse nuk dëgjojmë zërin e familjes sot, rrezikojmë të humbasim zërin e shoqërisë nesër.
